De bits worden geschreven door een laser (d) en uitgelezen door een mikroskoop (f) (afb: silicagroep van Microsoft/Nature)

Ik(=as) ben al wat ouder en heb al heel wat opslagsystemen voor digitale gegevens meegemaakt. Onderzoekers van Microsoft zeggen dat ze een idee hebben om langdurige gegevensopslag dichter bij de realiteit brengen door bijna 2 terabytes (TB) aan gegevens op te slaan op glazen plaatjes ter grootte van een onderzetter. De nieuwe aanpak zou data duizenden jaren lang kunnen archiveren, eenvoudig en goedkoop.
Ooit in de jaren ’60 werden daar ponskaarten voor gebruikt. Mijn eerste computer (een Philipsje) had geen harde schijf maar een diskette van, ik dacht, ruim 700 kB. De helft werd in beslag genomen door programma’s de andere helft diende als gegevensopslag. De opvolger van de ponskaart was de magneetband. Toen kwamen de diskettes en uiteindelijk de geheugenchips die steeds meer bits konden opslaan. Dan heb ik er vast nog een hoop vergeten (zoals cd’s en dvd’s). Elke keer moet je gegevens die belangrijk zijn te bewaren op nieuwe systemen overzetten, met alle problemen van dien. Er wordt al gedacht aan DNA als langdurig opslagmedium, maar glas blijkt ook een optie om die gegevens duizenden jaren te bewaren.
Overigens zie je in de loop van de jaren alles op de computer uitdijen. Programma’s, maar ook foto’s die (afhankelijk van de resolutie) steeds meer ruimte lijken in te nemen. Ondanks al die uitdijende capaciteiten van geheugenschijfjes en harde schijven vinden veel mensen het toch nog hun bestanden elders (in ‘wolken’) te stallen.
Probleem met glas als opslagsysteem is natuurlijk dat dat permanent is. Als harde schijf dient ie niet, maar je kunt, bijvoorbeeld, je bits wel in ‘verdiepingen’ aanbrengen (met een laser) waardoor de informatiedichtheid groot is. In een glasplaatje van 12 cm van 2 mm zou zeker zo’n 110 terabytes kunnen worden opgeslagen. Je vraagt je natuurlijk wel af wat ermee gebeurt als de kwantumcomputer het vaandel van de digitale computer overneemt…

Bron: Science