Mogelijkheden stadslandbouw in Europa. Rood=veel, blauw=weinig) (afb: Prajal Pradhan et al./Sustainable Cities and Society)

Volgens een nieuwe studie van onderzoekers uit Nederland en Duitsland zou stadslandbouw in Europese steden jaarlijks tot 20 miljoen ton groenten kunnen produceren. Dit zou overeenkomen met bijna een derde van de huidige groenteproductie in de regio. In de studie bekeken de onderzoekers het potentieel van stedelijke landbouw voor 840 steden in 30 Europese landen.
“Met behulp van een GIS-gebaseerde analyse hebben we onderzocht hoe ongebruikte gebieden zoals daken, moestuinen, groene zones en onbebouwde stedelijke grond kunnen worden omgevormd tot productieve groenteteeltgebieden”, zegt hoofdauteur Stepan Svintsov van het Leibnizinstituut voor ecologische stedelijke en regionale ontwikkeling (IÖR). “We concluderen dat dit 2% van de groentebehoefte van 190 miljoen Europeanen zou kunnen dekken.”
In hun onderzoek bekeken de onderzoekers de beschikbaarheid van stedelijke en dakruimtes, zoals tuinen en moestuinen, die geschikt zijn voor eenvoudige, openlucht groenteteelt met behulp van aarde. Geavanceerde systemen zoals hydrocultuur of verticale landbouw werden niet meegenomen.
De resultaten suggereren dat tussen de 4500 en 7500 km² grond in Europese steden gebruikt zou kunnen worden voor landbouw. ​​Dit is meer dan de oppervlakte van Mallorca (3640 km²) tot twee keer die oppervlakte.

Veerkracht

“Stedelijke landbouw zou lokale voedselsystemen aanzienlijk kunnen versterken, de veerkracht van steden kunnen verbeteren en de milieubelasting van voedseltransport over lange afstanden kunnen verminderen”, legt co-auteur Prajal Pradhan, hoogleraar aan de universiteit van Groningen, uit. Toch stelt hij dat stadslandbouw moet worden gezien als een aanvullend aan bestaande voedselsystemen, niet als een volledige vervanging van de traditionele landbouw.
De auteurs leggen uit dat het potentieel van stadslandbouw aanzienlijk varieert, afhankelijk van factoren zoals stedelijke dichtheid, beschikbare grond, klimaat, waterbeschikbaarheid en stedenbouwkundige richtlijnen en regelgeving. Zo kunnen steden in Zuid-Europa te maken krijgen met waterschaarste, terwijl steden in Noord-Europa gekenmerkt worden door kortere groeiseizoenen en minder zonlicht.

De onderzoekers leggen ook een verband tussen stadslandbouw en nieuwe stedenbouwkundige concepten zoals de ’15-minutenstad’, waar bewoners essentiële voorzieningen, waaronder verse voeding, op korte loop- of fietsafstand kunnen bereiken.
“Door landbouw te integreren in de stedenbouw, kunnen steden de lokale toegang tot voedsel verbeteren, voedseltransport verminderen, de betrokkenheid van de gemeenschap versterken en gezondere voeding bevorderen”, legt co-auteur Diego Rybski van het IÖR uit. “Met doordachte planning en beleidsondersteuning kunnen daken, groene ruimtes en ongebruikte stedelijke gebieden essentiële onderdelen worden van de toekomstige voedselinfrastructuur van Europa.”

Door het combineren van gedetailleerde gegevens over landgebruik, bebouwde oppervlakten, bevolkingsgegevens en klimaatclassificaties, biedt de studie een van de uitgebreidste beoordelingen tot nu toe van het potentieel van stadslandbouw in Europa. De bevindingen bieden waardevolle inzichten voor stedenbouwkundigen, beleidsmakers en duurzaamheidsvoorstanders die voedselproductie in het stedelijk landschap willen integreren, stellen de onderzoekers.
“Nu steden steeds meer onder druk staan ​​door klimaatverandering, voedseltekorten en bevolkingsgroei,” zegt Prajal Pradhan, “kan stadslandbouw een belangrijke rol spelen bij het bouwen van veerkrachtigere en duurzamere stedelijke voedselsystemen.”

Bron: idw-online.de