Techniek dient de mens? Wat een onzin…

ov-chiplezer, foto ANP Wat ze er ook over zeggen, dat was puur eigenbelang, die ov-chipkaart. Dat is in vele opzichten een onding: kraakbaar, schendt alle privacyregels en buitengemeen onhandig in het gebruik. Vooral oudere mensen, waar ik zo langzamerhand ook toe behoor, raken de kluts kwijt van dat klereding. De ons door god boven ons gestelde overheid heeft het vies laten afweten en ook onze volksvertegenwoordiging snurkt vrolijk door (Griekenland is het toverwoord).
Het goeie nieuws is dat er cursussen voor die sukkels komen. Techniek in dienst van de mens? Wat een onzin, vinden die prutsers van TLS, met de zegen van de overheid. De mens past zich maar aan. Prima argument om voortaan het openbaar vervoer te mijden…
Hou me ten goede: ik bepleit dat niet, maar dat is wat er gaat gebeuren. Het ov moet maar gauw weer genationaliseerd worden of doek het anders op en laten we Nederland is zijn geheel asfalteren. Wim Kok zou gezegd hebben: dat is goed voor de economie (nee, ik weet het, hij is nog niet dood). Kunnen we die kaart met al die meldpaaltjes meteen rooien.

Het tweede boek is in de maak

misvormde termiet
Ahh, langzaam maar zeker komt ook mijn tweede boek tot zijn definitieve vorm. Het schrijfwerk is gedaan en nu komt het op de plaatjes aan. Moet een klapper worden: synthetische biologie. Als iemand nog een geschikte uitgever in Duitsland weet, dan houd ik me aanbevolen… Overigens, op het plaatje zie je een misvormde termiet. Oorzaak: ‘genetische’ insecticide.

DNA-synthese voor domkoppen

Ontwerp DNA-machine
Grappig is dat of misschien helemaal niet. De academische wereld wordt steeds commerciëler. Dat is natuurlijk al langer aan de gang, maar ik liep er onlangs tegenaan toen ik wat meer wilde weten van de ontwikkeling van een DNA-machine naar ontwerp van Thomas Knight van het MIT in Boston. De ontwikkeling van de machine was ondergebracht bij het mede door Knight opgerichte Ginkgo BioWorks. Dat was weer in zee gegaan met de Schotse ontwikkelingsmaatschappij die op haar beurt weer aanklopte bij Will Shu van de Heriot-Watt-universiteit. “Kunnen jullie niet een tipje van de sluier oplichten”, vroeg ik zowel Knight als Ginkgo zwegen in alle talen (ook het Amerikaans). Een mannetje van de Schotse ontwikkelingsmaatschappij (Schotland moet op de DNA-kaart gezet worden) stelde dat dat te maken heeft met intellectueel eigendom. Bot geld, gewoon en dan gaat de boel achter slot en grendel.
Ooit was het idee van de academia dat de vooruitgang in de wetenschap het meest gediend is met openheid. Dat idee heeft zijn langste tijd gehad: het is economie, domkop!!

Lange reistijden (zucht…)

Nederlandse werknemers maken lange reistijden, stond onlangs in heel wat kranten. Aan die conclusie uit een OESO-onderzoek worden vergaande conclusies geknoopt: Nederlanders zijn te honkvast, de ontslagbeveiliging is te hoog en dat soort zaken. Meneer Aart Jan de Geus, plaatsvervangend secretaris-generaal van de OESO, vindt zelfs dat die ‘lange’ reistijd wijst op de inflexibiliteit van de Nederlandse economie. Pfff, grote woorden voor een prutsprobleempje. Eerlijk gezegd vind ik 50 minuten reistijd per dag niet erg veel: ’s morgens 25 minuten heen en ’s avonds 25 minuten terug. En hoeveel langer reizen we hier van en naar ons werk? Wel tien minuten meer dan in Groot-Brittannië en Hongarije, nummer 2 en 3 op de OESO-lijst van lange reistijden. Nou, nou, nou, het is niet mis. Af en toe bekruipt je de gedachte dat we wel een erg gelukkig deeltje van de wereld moeten leven als we ons met zulke nonsensproblemen kunnen bezighouden. Ik heb makkelijk praten. Ik zit op 20 seconden (de tijd om de trap op en af te lopen bij me thuis.

Scheikunde is moeilijk

Natuurkunde, heb ik gedurende mijn leraarschap (dat maar een jaar duurde) wel gemerkt, is nog wel uit te leggen, maar scheikunde is voor de gemiddelde mens abracadabra. Meester gaan we bommen maken, stelden mijn (Haagse) leerlingen voor als we practicum hadden. Dat was hun enige beeld van scheikunde. Een moeilijk en gevaarlijk vak.
Dat zie je af aan de aankondiging van de Nobelprijswinnaars natuurkunde en scheikunde in de kranten. Twee ‘Nederlandse’ Russen, Andre Geim en zijn Russische collega Konstantin Novoselo (de Engelsen noemen hen Engels), hebben de Nobelprijs voor natuurkunde gewonnen met een onderzoek naar grafeen. Een nieuwe verschijningsvorm van koolstof (naast diamant, de fullerenen en grafiet), zo legden de kranten uit. Dat nieuwe materiaal belooft veel: sterke materialen, nieuwe elektronica e.d. Met de scheikundeprijs voor de Amerikaan Richard Heck en de, van oorsprong, Japanners Eiichi Negishi en Akira Suzuki hadden de kranten het een stuk moeilijker. Veel verder dan dat de drie iets gedaan hadden met het metaal palladium om ingewikkelde koolstofverbindingen te maken kwamen ook de ‘betere’ kranten niet. Wat ook opvallend is bij deze twee Nobelprijzen is de tijd die er tussen onderzoek en erkenning ligt. Bij scheikunde is dat een dikke veertig jaar, bij natuurkunde zo’n zes jaar nadat Andre Geim met behulp van plakband en potlood grafeen had gemaakt. Dat komt een beetje in de buurt van wat Alfred Nobel ooit bedacht heeft: recente ontwikkelingen bekronen waarmee de mensheid vooruit komt (of die beloven dat…). Wat je uit dat tijdsverschil moet afleiden weet ik niet, maar het kan zijn dat scheikunde gewoon te moeilijk is voor de simpelen van geest. Dus wacht de Nobelcommissie gewoon even en kijkt wat die scheikundigen er zelf mee doen, onder het motto: als het niet gebruikt wordt is. Dat duurt (dus) even…..

Volkskrant fout in de oorlog

Weer meer asfalt De Volkskrant is fout in de oorlog. Vroeger hartstikke groen, maar de tijden zijn veranderd. Vorige week had de ooit miliieugevoelige krant een loflied op asfalt. De A2 had er vier rijstroken bij gekregen. Vele vierkante kilometers van Nederland ondergeteerd en journalist van dienst meneer Du Pré mag zijn geluk uitzingen op een pagina van het Volkskrantje. Hij maakt een voorbehoudje: het zou wel eens kunnen zijn dat het niet helpt en dat die mooie stroken binnen de kortste keren weer zullen zijn dichtgelopen. Inderdaad, Du Pré, het helpt niet. Nooit. Meer asfalt betekent alleen maar meer herrie, meer stank en dat geteerde land zijn we kwijt. Zonde van al dat geld. Daar mag kennelijk niet (meer) over gesproken worden: hoera, de waanzin is norm geworden.
De Volkskrant had geen plaats voor mijn reactie, voegt hij hier innig bedroefd aan toe…

Bacteriën snuiven…

Wat moet je daar nu weer van denken: een bacterie die je slimmer maakt?. Volgens een paar onderzoeksters van de Sage Colleges in het Amerikaanse Troy helpt de Mycobacterium vaccae je om beter te leren. Deze bacterie komt vrij algemeen in de natuur voor, schijnt het. Voor je naar school gaat dus even een frisse boswandeling maken om je iq op te hogen. Tenminste, bij muizen werkte het. Die vonden twee keer zo snel hun weg in een doolhof als muizen die geen bacteriemaal hadden genuttigd. Na een week of drie was het effect nagenoeg verdwenen. Je zult dus moeten blijven boswandelen. Ik heb het even voor je opgezocht: de (The?) Sage Colleges zijn in 1916 opgericht en hebben hun wortels in de Amerikaanse vrouwenbeweging. Wat het een met het ander te maken heeft weet ik ook niet, maar opmerkelijk is het wel.

Bommensnuivers

de GT200Soms zie je ze op tv nog wel lopen, soldaten met moderne wichelroedes die bommen, verdovende middelen en ander ongerief feilloos kunnen aanwijzen. Het Engelse bedrijf ATSC van Jim McCormick heeft ze bij honderden geleverd aan Irak om er explosieven mee op te sporen voor zo’n $ 4 000 het stuk. Het was niks en kon niet werken vond het BBC-programma Newsnight. Waardeloos spul vonden experts al snel, waar wat ‘plastic’ elektronica in was gefrummeld waar je niets mee kunt, zeker geen bommen traceren. McCormick werd in januari gearresteerd op verdenking van oplichting en de Britse regering liet het bericht rondgaan dat de ADE651-bommensnuiver onwerkzame rommel was. Frappant is dat allerlei Irakezen die met die wichelroede werken heilig geloven in het onding.
McCormick is niet de enige die de boel probeert op te lichten. Mexico heeft onlangs $ 10 miljoen uitgetrokken om GT200’s van het eveneens Britse bedrijf Global Technical van Gary Bolton aan te schaffen voor $ 20 000,- het stuk. De Mexicanen, verwikkeld in een bloedige drugsoorlog, willen met de GT200 wapens en narcotica opsporen. Voor elk op te sporen ongerief is er bij de GT200 een handig kaartje. Wat zit er in dat kaartje? Papier, zo bleek in Thailand. Thailand is zelf een grootgebruiker. En wat zat er in de pistoolachtige wichelroede? Niks, helemaal niks. De legeronderzoekers hebben voor de zekerheid ook de plastic helften waaruit het ‘pistool’ bestaat met röntgen doorgelicht. Niks wat ook maar in de verte op een sensor of elektronica zou lijken. Eigenaardig dat nooit eerder iemand op het idee was gekomen het ding uit elkaar te halen, ook al zal dat van Global Technical niet gemogen hebben (uiteraard).
Het is bekend, de mensheid wil belazerd worden, dus denken sommige andere mensen: belazer haar! Maar zelfs als je dat weet is het nog steeds raar dat er lieden blijven bestaan die in dit soort onnutte rotzooi blijven geloven. Zo’n bedrijfje als Global Technical is natuurlijk ook erg dom. Voor die $ 20 000,- had je toch wel voor een paar tientjes wat interessante printplaatjes kunnen monteren. Nu ziet de eerste de beste boerenlul dat dat ding nep is. Verbazingwekkend is dat een voorloper van de GT200, de MOLE, in 1999 in Engeland wel positief is getest.
De GT200 zal niet de laatste nepbommensnuiver zijn die voor een dikbelegde boterham van weer een nieuwe oplichter zal zorgen. De mensheid wil belazerd worden…