De cyborgs zijn in aantocht, lijkt de boodschap te zijn die onderzoekers van het Duitse onderzoeksinstituut KIT in Karlsruhe in een artikel in het wetenschapsblad Angewandte Chemie te zijn, maar wat is een cyborg? Een combinatie van mens en machine, ja, maar wanneer noem je een mens (of een machine) een cyborg? Kwestie van definitie, natuurlijk. Is iemand met een kunstheup een cyborg of iemand met een pacemaker of een kunsthart? Als dat zo is dan lopen er al vele cyborgs (samentrekking van cybernetisch organisme) rond. De Duitse onderzoekers gaan in dat artikel in op wat er mogelijk is (steeds meer) en welke ethische vragen zich aandienen. Heeft een cyborg mensenrechten?, om maar wat te vragen. Lees verder
Categorie archieven: Informatica
Taaltechnologen voorspellen Time-persoon van het jaar (fout)
Ik vond net een al wat ouder berichtje van Alpha Galileo of eigenlijk de Radbouduniversiteit: Taaltechnologen voorspellen TIME’s persoon van het jaar met een computermodel. Het lijstje ziet er als volgt uit:
1: Barack Obama
2: Vladimir Putin
3: Miley Cyrus
4: George W. Bush
5: Angelina Jolie
6: Katie Couric
7: David Bowie
8: Rush Limbaugh
9: John Kerry
10: Hamid Karzai
Van Paus Frans, de echte winnaar, geen spoor. Trots vertellen de taaltechnologen dat ze met hun programma de uiteindelijke winnaars uit het verleden hadden voorspeld (achterspeld zou beter zijn). 78% van de door de computer gekozen winnaars zouden in de top 10 hebben gestaan. In 29% werd voor de echte winnaar gekozen. Dit zijn uitmuntende scores omdat het magazine in elke jaargang vaak meer dan 5000 verschillende personen vermeldt, vermeldt het persbericht van de Radbouduniversiteit trots. Ik zou zeggen: hou er maar mee op. De kans dat je op je bek gaat is een ietsje te groot en dan heb je het gevaar dat mensen zeggen: goh, als dat wetenschap is, wat heb ik daar dan aan? Je zou zelfs nog kunnen volhouden dat die voorspelling wetenschappelijk nog best een aardige (geen uitmuntende) prestatie, maar wat moet je er mee? O ja, voor dat Radboud al blaam treft: ook de universiteit van Antwerpen (???), het Meertens-instituut en de universiteit van Illinois, of althans onderzoekers aldaar werkzaam, hebben aan het voorspellende programma meegewerkt.
Bron: Alpha Galileo
Ferroelektriciteit lijkt op hersenactiviteit

Onverwacht, chaotisch gedrag van ferroelektrische materialen voedt het idee voor een nieuw type computers.
Ferroelektriciteit is een eigenschap van bepaalde materialen, waarbij, even losjes gezegd, losse elektronen dezelfde kant op bewegen. Het materiaal is ‘polair’. Die ‘polariteit’ kan worden omgezet met behulp van een elektrisch veld. Onderzoekers van het Oak Ridge-lab (ORNL) van het Amerikaanse ministerie van energie, in samenwerking met Russische en Oekraïnse wetenschappers, hebben dat effect onderzocht en zien mogelijkheden ferroelektriciteit (dat eigenlijk niets met ferro=ijzer te maken heeft) te gebruiken voor het opslaan en, tegelijkertijd, verwerken van informatie zoals in feite ook in de hersens gebeurt. Lees verder
Kleurstof als voor kwantumcomputers
Zeer regelmatig wordt de kwantumcomputer als de grote alleskunner van de toekomst gepresenteerd, maar er zijn nog wat probleempjes op te lossen. Decoherentie, bijvoorbeeld, is zo’n probleempje, zeg maar instabiliteit. Je hebt natuurlijk niks aan zo’n prachtige alleskunner, als ie constant zijn informatie kwijt is. Het lijkt er op, maar ik zeg dat met veel slagen om de arm, dat onderzoekers van het Londense centrum voor nanotechnologie ((LCN) daar een oplossing voor hebben gevonden in de vorm van de kleurstof koperftalocyanine. Het lijkt mogelijk met behulp van die kleurstof stabiel informatie op te slaan in de vorm van kwantumbits, zo schrijven ze in een artikel in het wetenschapsblad Nature. Lees verder
Schepper van de beroemde IBM-pc overleden
William Lowe, de schepper van de eerste persoonlijke computer (pc) bij IBM, is overleden. Met zijn schepping heeft Lowe een ware revolutie ontketend. In die prehistorie van het digitale tijdperk, we spreken over 1981, werd de computer door velen, ook bij het toen machtige IBM, slechts een rol als nichetoepassing toebedacht. IBM-voorman Thomas Watson sprak in 1943 de memorabele woorden dat er op de hele wereld maar plaats zou zijn voor vijf, wat toen heette, mainframes. Het is IBM geweest met zijn persoonlijke rekentuig die Microsoft groot heeft gemaakt door voor zijn besturingssysteem voor het uiterst wrakke MS-DOS van Bill Gates en Paul Allen te kiezen. Overigens was Apple IBM voor, maar leidde als computermaker, lange jaren een armzalig leven.
Lees verder
Neurale ‘robot’ kraakt Turing-test
Om er zeker van te zijn dat je niet met een robot te maken hebt, kun je op het web Captcha gebruiken, afko voor Completely Automated public Turing-test to tell humans and computers apart. Turing is de wiskundige die al in 1936 een test beschreef, waarmee robots (=’kunstmatige’ intellegentie) kunnen worden ontmaskerd als niet-menselijk. Een neuraal netwerk zou die barrière van Turing nu genomen hebben. Neurale netwerken zou je digitale nabootsing van hersenen kunnen noemen. Er zal iets nieuws moeten worden verzonnen om webbots weg te houden van plekken op het wereldwijde web waar ze niet gewenst zijn, lijkt het. Lees verder
D-wave slaagt voor wiskundetentamen, maar …?
Je zou kunnen zeggen dat het de knapste leerling van de school of misschien toch wel het hele land is, maar komt dat niet doordat hij vals speelt? Hoe hij het flikt mag Joost weten, maar hij flikt het. Is het nu een kwantumcomputer, dat ding van het Canadese bedrijf D-Wave Systems of is het listige nep? De beste leerling van het land (wereld?) heeft weer een kunstje geflikt. Hij schijnt het moeilijk te kraken Ramsey-probleem tot een goed einde te hebben gebracht: hoeveel mensen moet je op een feestje uitnodigen om er zeker van te zijn dat een subset daarvan elkaar wel kennen en een andere niet? De ‘oplossing’ van dit ‘feestprobleem‘, de Ramsey-getallen wordt met groeiend aantal feestgangers steeds lastiger te berekenen, is bewonderenswaardig, maar het Ding heeft geen nog onbekende Ramseygetallen berekend. Dat komt met de derde generatie, verwacht in 2015. Lees verder
Programmeertaal ontwikkeld om DNA te synthetiseren
Het moet mogelijk zijn net zoals bij computers, een programmeertaal/computer te ontwikkelen waarmee stukken DNA zijn te maken die een bepaalde chemische ’taak’ uitvoeren. Op de keper beschouwd is scheikunde eigenlijk ook een vorm van programmeren: Als stof A in contact wordt gebracht met stof B onder die en die omstandigheden, dan ontstaan stoffen C en D. Zoiets. Met DNA is het allemaal wat ingewikkelder. Daarmee zou je een heel ‘netwerk’ aan chemische reacties kunnen sturen. Onderzoekers van de universiteit van Washington hebben een ‘programmeertaal’ ontwikkeld, die dienstig zou zijn voor het stroomlijnen van een hele serie chemische reacties. Lees verder
Voor het eerst chip met koolstofnanobuisjes gemaakt
Heeft kiezel (=silicium) zijn langste tijd gehad als kern-materiaal van computers? Als dat zo is dan gebeurt dat niet van vandaag op morgen. Koolstofnanobuisjes hebben de toekomst, is de verwachting. Onderzoekers van de universiteit van Stanford (VS) hebben nu voor het eerst een simpele chip met (maar) 178 transistoren gemaakt, waar niet silicium maar nanobuisjes de elektronen ‘vervoeren’. De computer, Cedric gedoopt, is nog erg traag en kan niet verder dan 32 tellen. “Het is een simpele computer”, zegt onderzoeker Subhasish Mitra, “maar geen triviale.” Sommigen spreken al weer van een ‘doorbraak’, maar dat woord wordt maar al te vaak misbruikt. Lees verder
Het is nu bewezen: God bestaat.
Een wezen bestaat als alle positieve eigenschappen er in zijn verenigd. De Oostenrijkse wijsgeer, logicus en wiskundige Kurt Gödel had voor zichzelf het bewijs geleverd dat God bestaat, maar dat lange tijd voor zich gehouden. Twee wetenschappers zouden nu hebben gevonden dat dat godsbewijs klopt, zo stelt het Duitse blad Der Spiegel. Ergo: God bestaat dus, of…?
De informatici Christoph Benzmüller van de vrije universiteit van Berlijn en zijn Weense vakgenoot Bruno Woltzenlogel van de technische universiteit Wenen hebben een MacBook het werk laten doen. Met een beetje hulp had de computer het binnen een minuut voor elkaar. Gödels godsbewijs uit 1941 klopte. De bewijsvoering was, uitgeschreven, zo’n anderhalf kantje lang.
Tja, wat nu? Als iemand zich ongemakkelijk voelt bij dit nieuws of misschien zelfs opstandig, dan is hij/zij in goed gezelschap. Gödel zelf voelde zich er ook niet lekker bij. Zijn vriend Oskar Morgenstern had hij gezegd dat hij tevreden was over het bewijs, maar dat hij bang was om niet begrepen te worden. Tientallen jaren lang heeft hij het bewijs voor zich gehouden. Gödel was het naziregime ontvlucht en had domicilie gevonden in de Amerikaanse universiteitsstad Princeton. Daar sprak hij Albert Einstein regelmatig, die ook speculeerde over het bestaan van God. Pas toen Gödel in 1970 dacht dat zijn einde naderde, liet hij een student van hem, Dana Scott, het bewijs zien. Hij hield er een lezing over. Zo bleef de bewijsvoering bewaard.
Voor het godsbewijs gebruikte Gödel een tamelijk ongebruikelijk en, ook voor wiskundigen, ontoegankelijke soort wiskunde. Met deze exotische wiskunde proberen Gödel voorwaarden te vinden voor het bestaan van God, maar wat is God eigenlijk, logisch gezien? Gödel noemde hem een wezen dat alle positieve eigenschappen in zich verenigt. Maar wat is nu weer een positieve eigenschap? Dat legt Göbel niet erg uit. Hij gaf wel twee voorbeelden: God te zijn en noodzakelijkerwijs te bestaan. Vervolgens stelt hij dat elke eigenschap of positief of het tegendeel is. Hij bewees eerst dat God mogelijk bestaat en vervolgens dat het niet anders kon dan dat God bestaat. Q.e.d.: hetgeen te bewijzen was.
Gödels bewijs was niet helemaal ‘hermetisch’. Er zaten gaten in. Hij schreef niet alles op en maakte soms gedachtensprongen. Daarom ook paste zijn bewijs op een bloknootvelletje. Benzmüller en Woltzenlogel vulden de gaten. Uitgeschreven zo’n 300 regels lang.
Kurt Gödel is bij het grote publiek niet erg bekend, maar wordt als een van de grootste logici beschouwd in dezelfde categorie als Aristoteles, zo formuleerde de Amerikaanse wijsgeer Rebecca Goldstein het. Het was daarbij een tamelijk vreemde figuur die doodsbang was vergiftigd te worden. Hij at alleen voedsel dat door zijn vrouw Adéle, een voormalige nachtclubdanseres, was voorgeproefd. Toen zij geveld werd door een hartaanval, moest ze hulpeloos toezien hoe een geniale man -geniale gek, zou je geneigd zijn te zeggen – zich, letterlijk, doodhongerde. Overigens zal dit godsbewijs weinig oprechte atheïsten overtuigen, zegt Der Spiegel.
Bron : Der Spiegel





