Xanthohumol uit hop zou beschermen tegen oxidatieve stress en voorkomt eiwitafbraak (proteolyse). ROS zijn oxiderende stoffen. (afb: A&FC)
Een stof in hop, een bestanddeel van veel biersoorten, zou volgens Chinees onderzoek bescherming geven tegen hersenziektes als Parkinson en Alzheimer. Het zou gaan om de stof xanthohumol. Het zou al langer bekend zijn dat xanthohumol het lichaam beschermt tegen tumorvorming. Lees verder
Al jaren roepen ze in Amerika, het verreweg dikste land van de wereld, dat vraatzucht geen karakterzwakte is maar een erfelijke ziekte. Met andere woorden: ze kunnen er niks aan doen. Als dat zo is dan is het lastig te verklaren dat er in het ene welvarende land veel minder vetzuchtigen zijn dan in het andere. Gedrag en dieet doen er wel degelijk toe, laat (weer eens) een recent onderzoek zien, maar voor een deel (zo’n 20%) zijn inderdaad de genen de schuld. Die genen veranderen de eetlust. Lees verder
Goochelaars en ‘magiërs’ zijn goed in het manipuleren van mensen, zonder dat die dat door hebben. Ze geven hun ‘slachtoffers’ het idee dat ze geheel vrij zijn in hun keuzes. Canadese onderzoekers, deels zelf goochelaar, ontdekten dat die ‘slachtoffers’ neigen naar aandachttrekkerij, maar hebben niet ontdekt hoe goochelaars hen beïnvloeden. Wel lijkt goochelen als terrein voor het onderzoeken van gedrag en de werking van hersens bij mensen te zijn ontdekt.
Lees verder
Rood en geel zijn de actieve gebieden. De groene gebieden zijn vooral bij vrouwen actief bij het zien van emotionele beelden (afb: univ. van Bazel)
Vrouwen schatten emotionele beelden anders in dan mannen en herinneren zich die ook vaker dan mannen. Bij beelden zonder emotionele lading is er geen verschil. Iets dergelijks schijnen onderzoekers van de universiteit van Bazel (Zwits) te hebben gevonden. Ze waren op zoek naar een relatie tussen emoties, herinneringen en hersenactiviteit bij mannen en vrouwen. Lees verder
Angela de Bruin (Edinburgh)
Dat is nou het mooie van wetenschap en vooral van de niet exacte wetenschap (maar niet exclusief): nietes staat tegenover welles. Zeer regelmatige lezen we over onderzoek dat heeft uitgevogeld dat twee- of meertaligheid goed is voor onze hersenen en hersenfuncties, een enkele keer dat daar geen sprake van is. Onderzoek van, onder meer, Angela de Bruin van de universiteit van Edinburgh stelt dat de twijfelaars aan de gunstige effecten van tweetaligheid minder gauw hun onderzoeksresultaten gepubliceerd krijgen of aanbieden dan de ‘gelovigen’. Lees verder
Zonder een goede bloed-hersenbarrière komt de radioactieve verbinding (geel) de hersens binnen (links). Bij muizen met een solide barrière (midden) gebeurt dat niet. Na twee weken ‘poeppillen’ is de barrière gedicht (rechts) (foto:Miklós Tóth/Karolinkska-instituut)
Het lijkt er op dat onderzoek bij muizen aan het Zweedse Karolinska-instituut aannemelijk heeft gemaakt dat bacteriën een beslissende invloed hebben op de vorming van de bloed-hersenbarrière. Die barrière vrijwaart de hersens van microbiële indringers en ander ongerief. Het onderzoek zou kunnen helpen bij de bestrijding van multiple sclerose, waar een lekke barrière het proces van hersenachteruitgang in gang zou zetten. Lees verder
Ik weet niet wat dat is. Talen en hersens, op de een of andere manier schijnt daar iets magisch van uit te gaan. Sommige geleerden beweren bewezen te hebben dat je door meertaligheid (wat is het verschil tussen meertaligheid en het aanleren van een vreemde taal?) slimmer wordt, andere weer dat dat niet zo is. Nu weer een onderzoek dat het aanleren van een taal de hersenstructuur verandert. Dat zal best. Als iemand het stratenpatroon van Amsterdam uit zijn/haar hoofd leert, dan, ik doe een wilde gok, verandert de hersenstructuur ook. Voor zover we nu begrijpen wordt informatie in onze hersenen vastgelegd in verbanden tussen neuronen. Wat wil zo iemand nu beweren met zo’n onderzoek. Ik weet het niet. Het zou pas interessant worden als iemand een verschil zou zien tussen het aanleren van een taal en het in het hoofd stampen van het stratenplan van Amsterdam, maar ik denk niet, weer een wilde gok, dat dat zo is. Het hele hachelijke in dit geheel is, dat we gewoon erg weinig van onze hersens afweten en daarom klungelen we maar aan. Geeft niet, want echt goede wetenschap wordt geschraagd door onnozel onderzoek (dat daarmee minder onnozel is dan het in aanleg heeft geleken).
Het lijkt er op dat het mogelijk is de opslagcapaciteit van de hersens te vergroten door de productie te verlagen van het eiwit aangeduid met FXR1P. Dit eiwit zou de vorming van bepaalde moleculen blokkeren die nodig zijn voor het opslaan van ervaringen.
Lees verder
Veroudering en hoe die te stoppen of te vertragen is tegenwoordig een belangrijk thema in het medisch onderzoek. Daarbij heeft de veroudering van hersencellen de bijzondere aandacht. Dat onderzoek levert dan soms opzienbarende resultaten op. Zo zou uit Deens onderzoek zijn gebleken dat de veroudering van hersens is af te remmen met een vetrijk dieet. Lees verder
Sedert we een beetje meer begrijpen hoe het ons leven in elkaar steekt, dringt zich, ten minste, een vraag op: wie voert de regie? Hersendeskundige Dick Swaab denkt dat we ons brein zijn. Je zou voor hetzelfde geld kunnen zeggen dat we onze genen zijn. Bestaat de vrije wil? Kunnen we verantwoordelijk gehouden worden voor onze daden, als je weet dat dat veel van ons doen en laten al bij de geboorte (of eigenlijk al bij de bevruchting) is vastgelegd? Als je steeds verder de diepte induikt in het ingewikkelde proces dat leven heet, dan kom je louter moleculen tegen, ingewikkelde moleculen, maar het zijn toch moleculen. Waar zit dan die vrije wil? Onderzoek van het Zweedse Karolinska-instituut onder een kleine 800 Finse bajesklanten zou hebben uitgewezen dat extreem gewelddadig gedrag in verband is te brengen met de activiteit van twee genen: een die codeert voor het eiwit MAO-A en een ander die codeert voor CDH13. Overigens betekent het niet dat mensen met dezelfde afwijkingen aan deze genen ook meteen gewelddadig zijn. Simpel wordt het nooit. Lees verder