Droons gaan bloemen bestuiven

Droonbijtje bij bloem

Droonbijtje bij bloem

Waarschijnlijk heeft iemand bedacht: bijen sterven uit, daar moet een technische oplossing voor te vinden zijn. En eureka: een minidroon uitgerust met een plakkende gel op paardenharen om bestuiving mogelijk te maken. Koddig als het niet zo droevig was. En geloof het of niet, dit droonbijtje heeft een heuse publicatie opgeleverd in het blad Chem. Lees verder

Infrarood werpt licht op functioneren geheugen

Synaps met neurotransmiters

Bij een synaps verzorgen de neurotransmitters voor het overbrengen van het signaal van de  hersencel A op hersencel B.  1 – mitochondrion
2 – blaasje vol met neurotransmitters
3 – autoreceptor
4 – synaptische spleet
5 – neurotransmitterreceptor
6 – calciumkanaal
7 – blaasje staat neurotransmitter af
8 – neurotransmitter heropnamepomp (afb: WIki Commons)

 

Het goed functioneren van de hersenen en het geheugen heeft alles te doen met het verkeer van signaalstoffen (neurotransmitters) van hersencel naar hersencel. Als het geheugen niet goed meer werkt, dan is er iets mis met dat neurotransmitterverkeer, maar wat er mis is daar moeten onderzoekers maar een slag naar slaan. Nu hebben onderzoekers van de Japanse universiteit van Hirosjima rond Manabu Abe de hulp van infraroodstraling ingeroepen om de plaatsen waar die neurotransmitterstromen worden geproduceerd in kaart te brengen. Lees verder

Onbevruchte ontvangenis van zebrahaai

Zebrahaai baart onbevrucht drie nakomelingen

Een zebrahaai (afb: Wiki Commons)

Ongeslachtelijke voortplanting komt niet voor bij hogere diersoorten, dacht je. Fout. In een aquarium in Australië heeft een ongehuwde moeder, een zebrahaai, het leven geschonken aan drie nakomelingen. Als de Australiërs niet wat over het hoofd gezien hebben dan is hier sprake van onbevruchte ontvangenis. Dit verschijnsel, maagdelijke voortplanting of ook parthenogenese genoemd, was al eerder bij deze soort waargenomen, maar nooit nadat de moederhaai eerder nageslacht had gehad  door geslachtelijke voortplanting.
Lees verder

Sommige virussen maken subtiel misbruik van gastheer

Cytomegalovirus

Het cytomegalovirus

Virussen worden door veel biologen niet als levende organismen beschouwd. Desalniettemin kunnen die niet-beestjes het ons aardig lastig maken. Virussen stellen ook weinig voor. Ze bestaan uit een omhulling, genetisch materiaal en een paar voorzieningen om bij cellen in te breken. Daarbinnen in die cellen kapen ze de ‘genetische machine’ om duizenden kopieën van zichzelf te laten maken. Veel virussen onderdrukken boodschappen van de cel die de activiteiten aansturen die ze niet nodig hebben en versterken andere.
Sommige virussen bespelen hun gastheer subtieler, ontdekten onderzoekers van de universiteit van Californië in San Diego onlangs. Die blokkeren geen boodschappen van cellen, maar veranderen ze. Lees verder

Een bacterie als levend antibioticum

Bdellovibrio bacteriovorus als levend antibioticum

De Bdellovibrio bacteriovorus (onder) valt een bacterie aan (afb: Nature)

Door buitensporig gebruik van antibiotica, niet in de laatste plaats in de veehouderij, zijn steeds meer bacteriestammen ongevoelig voor antibiotica. Er is inmiddels een lichte paniek ontstaan in de geneeskunde. Er wordt gezocht naar alternatieven. Serge Mostowy van het Imperial College in Londen en medeonderzoekers hebben hun heil gezocht bij een bacterie: de bacterievretende Bdellovibrio bacteriovorus. Die kan de ziekmakende Shigella-bacterie wel opvreten, maar is dit een oplossing voor de antibioticaresistentie? Lees verder

Zijn onderzoekers bang voor formules?

Bang voor formules?

Zijn onderzoekers bang voor formules?

In 2012 maakten Tim Fawcett en Andrew Higginson van de universiteit van Exeter (GB) aannemelijk dat artikelen in de ecologie en evolutionaire biologie minder worden aangehaald als ze meer formules bevatten In 2012. In 2015 publiceerde natuurkundige Jonathan Kollmer van de Friedrich-Alexander-universiteit in Erlangen (D) een artikel in Physical Review Letters, waarbij hij, op basis van de citaties van duizend artikelen, geen verband had gevonden. Ook trokken Kollmer en zijn medeauteurs de resultaten van het Exetertweetal in twijfel. Die slaan nu hard terug. Kollmer en medeauteurs hadden geen statistische analyse toegepast. Als je dat wel doet, dan gelden de resultaten voor de biologie ook voor de natuurkunde, stellen ze. Het zou wel eens een probleem van de hele wetenschap kunnen zijn, veronderstellen de twee. Lees verder

Jong bloed helpt niet tegen veroudering bij muizen

Irina Conby, jong bloed en veroudering

Irina Conboy; “Veroudering is omkeerbaar…” (afb: UCB)

De weefselconditie neemt aanzienlijk af als bij jonge muizen de helft van hun bloed wordt vervangen door dat van oude muizen. Dat zou een bewijs zijn dat niet jong bloed oudere muizen verjongt, zoals eerder onderzoek zou hebben uitgewezen, maar dat er iets in het bloed van oude muizen zit dat de veroudering aandrijft. Lees verder

SiRNA zou kanker de nekslag geven (bij muisjes)

siRNA lijkt effectief tegen kanker

Een van de onderzoekers met een buisje met de met siRNA gevulde hydrogeldeeltjes (afb: Georgia Tech)

EGFR is een receptor op een celmembraan, dat bij kankercellen wat al te actief is en tevens zou voorkomen dat kankercellen kunnen worden aangepakt door chemo. De overproductie van die receptor, en daarmee de kwalijke gevolgen daarvan, zou kunnen worden bestreden door klein interfererend RNA (in Engelse afko siRNA), dat invloed heeft op de genactiviteit. SiRNA, ter plekke van de tumor afgeleverd in nanohydrogeldeeltjes, in combinatie met chemotherapie (cisplatine) zou bij muisjes met eierstokkanker het gezwel helemaal teniet hebben gedaan of sterk hebben doen krimpen. De methode zou ook geschikt zijn voor andere kankersoorten. Lees verder

Wijzen zebravisjes weg naar herstel schade ruggenmerg?

Herstel ruggenmerg bij zebravisjes

Herstel van het ruggenmerg in beeld. De gliacellen (rood gekleurd) vormen een brug, waarna zenuwcellen (groen) volgen (afb: Duke-univ.)

Schade aan het ruggenmerg bij mensen herstelt slecht. Een breuk in die ‘hoofdleiding’ , een dwarslaesie, van het zenuwstelsel is defintief, met verlamming als gevolg. Dat is niet bij alle dieren zo. Zebravisjes hebben het vermogen schade aan het ruggenmerg te herstellen. Onderzoekers van de Duke-universiteit (VS) proberen er achter te komen hoe dat herstelproces verloopt en daarbij trekt vooral het eiwit CTGF hun aandacht, een groeifactor. Ook mensen bezitten zo’n groeifactor die het in zebravisjes wonderbaarlijk goed doet.. Gliacellen spelen bij die zebravisjes een belangrijke rol bij dat herstel, terwijl bij zoogdieren die juist verantwoordelijk zijn voor de blijvende barrière. Je vraagt je dan wel af: Wat ging er mis in de evolutie (maar daarover een andere keer)? Lees verder