
Kraai met peuk in proef in Amsterdam (?)

Kraai met peuk in proef in Amsterdam (?)
1. Californische hertmuis (100)
2. Afrikaanse wilde hond (85)
3. Damaralandmolrat (79,5)
4. Keizertamarin (77,6)
5. Ethiopische wolf (76,5)
6. Euraziatische bever (72,9)
7. Mens (66)
8. Withandgibbon (63,5)
9. Stokstaartje (59,9)
10. Grijze wolf (46,2)
11. Rode vos (45,2)
Enig idee wat dit lijstje met zoogdieren vertelt? Als je wilt weten wat de uitkomst is mag je spieken bij/in de Guardian.
Bron: the Guardian

Weefselsectie afkomstig uit de darm van een muisje dat het neuropeptide VIP niet kan aammaken. Duidelijk is de opvallende frequentie zien waarmee bepaalde celtypen op het darmoppervlak voorkomen. Dit zijn onder andere villuscellen (rood), slijmproducerende bekercellen (geel), Paneth-cellen (roze) en stamcellen (groen). © Charité | Luisa Barleben
Het lijkt erop dat het darmzenuw-stelsel, speels aangeduid met het ‘darmbrein’, een sleutelrol speelt bij het regelen van zowel de samenstelling als de stabiliteit van de darmbarrière. Verstoring van dit beschermings-mechanisme kan leiden tot de ontwikkeling van allergieën. Deze bevindingen zouden kunnen leiden tot het ontwikkelen van behandelingen voor allergieën, chronische ontstekingsziekten van de darmen en het prikkelbaredarmsyndroom. Lees verder

Aardhommel (afb: WikiMedia Commons)
Bron: Science Daily

De gerichte ‘dwang’ van de microgel met stamcellen met behulp van fotothermie om de stamcellen (blauw) om te zetten in botcellen (afb: Chen wang et al./Advanced Materials)
Voor het eerst zouden onderzoeksters van de technische universiteit München (TUM) erin geslaagd zijn om ‘nanorobots’ te gebruiken om stamcellen om te vormen in botcellen. Om dit te bereiken, oefenden de ‘robots’ enige dwang (=druk) uit op specifieke punten in de celwand. Om die druk te verwezenlijken lijken verschillende technieken zijn gebruikt. Overigens is het mij(=as) totaal duister waarom de persberichtmakers die nanodeeltjes robots noemen. Lees verder

De giraf, de Afrikaanse elandantiloop en de elaffe. De lange poten van de giraf maken het verschil (5%-punten). De respectieve harten in het rood (afb: Roger Seymore & Edward Snelling/J. of experimental biology)
hebben een lange nek om blaadjes hoger in bomen te kunnen bereiken dan kleinnekkigere planteneters. Dat vergt een hoop pompcapaciteit. De bloeddruk van een giraf is zo’n twee keer hoger dan van andere zoogdieren. Onderzoekers denken nu te weten hoe dat giraffensysteem mogelijk wordt gemaakt: door hun lange poten. Lees verder

De kunstneuron zou probleemloos kunnen communiceren met biologische cellen om wat dan ook te doen (afb: Jun Yao et al./Nature Communications)
Onderzoekers van UMass Amherst hebben kunstmatige neuronen ‘gebouwd’, aangestuurd door bacteriële eiwitnanodraden, die zouden functioneren als een echt hersencellen, maar wel met een extreem lage spanning. Dit zorgt voor een naadloze communicatie met biologische cellen en een drastisch verbeterd energierendement. Deze nieuwe aanpak zou de weg kunnen vrijmaken voor computers die net zo efficiënt werken als levende systemen en mogelijk zelfs rechtstreeks verbinding maken met biologisch weefsel.. Lees verder

Felisa Wolfe-Simon in 2011 (afb: WikiMedia Commons)
Ook ik heb er aandacht aan besteed aan dat rare micro-organisme dat het ‘deed’ met arseen, maar ik kan het nergens vinden. De bacterie die leefde in een zout meer in Californië zou arseen in zijnhaar DNA gebruiken in plaats van fosfor (zoals alle levende systemen). Nu heeft Science het artikel teruggetrokken. Niet omdat er gefraudeerd is of anderszins ‘vaslgespeeld’, maar omdat nooit bevestiging is gekregen van de bevinding. Lees verder

Katoenuiltje (afb: WikiMedia Commons)
Prinses Irene von Lippe-Biesterfeld zou met bomen kunnen ‘praten’. Prinses Irene werd door veel mensen als een ‘beetje’ vreemd gezien, de weg kwijt, maar hoe onzinnig is haar ‘vaardigheid’? Er zijn inmiddels onderzoekers dat dieren, in het onderzochte geval motten, reageren op geluiden van planten. Zijn die ook een beetje vreemd? Lees verder

Rubisco (afb: WikiMedia Commons)
Rubisco (ribulose-1,5-bifosfaatcarboxylase/oxygenase) is een belangrijk ingrediënt in de fotosynthese, maar het enzym is nogal traag. MIT-onderzoekers zou door een versnelde ‘evolutie’ de werkzaamheid van rubisco hebben opgevoerd. De opgevoerde (bacteriële) rubisco, normaal gevoelig voor ‘verspillende’ reacties met zuurstof, zou efficiënter werken in zuurstofrijke omgevingen. Uiteindelijk zou die ‘opgevoerde’ fotosynthese kunnen leiden tot hogere oogstopbrengsten maar ook op een snellere vastlegging van kooldoxide. Lees verder